Met de tentoonstelling Echoes presenteren Museum Het Domein (Sittard) en DSM
de eerste museumsolo van de Sittardse beeldend kunstenaar en muzikant Jowan
van Barneveld (Veghel, 1978). De kunstenaar werd vooral bekend met zijn
duistere schilderijen, die opgebouwd zijn uit verschillende lagen zwarte
acrylverf. Ze geven zich slechts langzaam prijs. Geleidelijk zijn op de
monochrome doeken figuratieve elementen te ontdekken. Behalve schilderijen van
de laatste vier jaar, omvat de tentoonstelling ook een nieuwe installatie, die
de kunstenaar speciaal voor deze gelegenheid vervaardigt.
Van Barneveld bereikt in zijn schilderijen sinds 2005 een soort nulpunt van
het schilderen – alsof ieder schilderij zijn laatste is. Zowel de
onderwerpkeuze als de verfbehandeling kenmerken zich door een zekere
onpersoonlijkheid. De schilder ontleent zijn motieven veelal aan anonieme of
anderszins obscure bronnen op het internet. Landschappen en aan popmuziek
gerelateerde onderwerpen wisselen elkaar af in zijn werk. Van Barneveld heeft
een speciale preoccupatie met zanger Kurt Cobain van de band Nirvana. "
Er stond iets op het spel in zijn muziek”, zegt Van Barneveld. De
omstandigheden waarin Cobain zijn vroegtijdige dood vond, zijn nooit geheel
opgehelderd. Voor zijn tentoonstelling bij DSM bouwt Van Barneveld een
installatie, podium waarop hij regelmatig met zijn stoner-rockband Viberider
staat. Voorafgaand aan de optredens van zijn stoner-rockband Viberider maakt
hij vanuit de coulissen foto’s van het podium waar hij optreedt. Alle motieven
waarvan hij zich bedient, worden door Van Barneveld in glacerende laagjes
zwarte acrylverf uitgevoerd op doek. Persoonlijk ‘handschrift’ is er
uitgebannen. Ad Reinhardt meets Gerhard Richter.
Van Barnevelds werk houdt zich ergens op tussen verschijnen en verdwijnen. De
voorstellingendoemen maar moeizaam op uit de verf. Ondanks zijn onderkoelde,
anonieme werkwijze lijkt hij vooral geïnteresseerd in de
uitdrukkingsmogelijkheden die het medium schilderkunst vandaag de dag biedt.
Met zijn broeierige natuurtaferelen, blokhutten waar zelfmoorden werden
gepleegd en poppodia die zinderen van de spanning voor het optreden lijkt Van
Barneveld op zoek te zijn naar hedendaagse sublieme voorstellingen. Naar
plekken waarin we kunnen opgaan of verdwijnen, zoals de kunstenaar zegt, “
plaatsen die groter zijn dan wij”.
