De glazen beelden van Winnie Teschmacher (Rotterdam, 1958) kenmerken zich door
een betoverende soberheid en perfectie. Altijd is zij op zoek naar eenvoud,
naar oervormen. De bol, de cirkel, de lens en de pendel. Ze streeft daarbij
naar een schoonheid, een zuiverheid van vorm, die verder reikt dan pure
esthetiek.
Als beginnend glaskunstenaar, midden jaren tachtig, maakt Teschmacher vooral
mooie schalen en vazen. Maar al snel wordt het haar duidelijk dat zij zich
niet met dit soort schoonheid bezig wil houden. Teschmacher is meer
geïnteresseerd in de schoonheid die van binnenuit komt, vanuit de diepte en de
leegte.
Vanuit de ambachtelijke mogelijkheden van het glas begint ze te
experimenteren. Ze blaast het, ze buigt het en ze slijpt het. Al doende begint
het er steeds meer op te lijken dat ze niet zozeer met glas werkt, maar met
licht en ruimte, haar ware fascinatie.
Een tijd lang maakt ze sculpturen van gesneden glas, architecturale,
ruimtelijke vormen. Haar fascinatie voor licht en voor een kern of een
brandpunt van aandacht verschijnt in haar werken van geblazen en gepolijst
optisch glas. Ze maakt een enorme serie prachtige eivormige sculpturen in
talloze kleuren met vaak een kleiner ei in het centrum van de sculptuur. Er
verschijnen bollen met een kern of een gekleurd middensegment, stupa-achtige
sculpturen met een gouden of transparante kern, enorme schalen met een
kristalhelder, opbollend centrum, ronde vormen met een gat in het midden,
schalen die op gekleurde lenzen lijken, kleine serene ‘kernen’ van zwart glas
en, tenslotte, de ‘dieptekijkers’ die de kijker via enorme lenzen naar een
andere wereld lijken mee te zuigen. Stuk voor stuk perfect afgewerkt, alsof ze
door niemand zijn gemaakt, zoals licht en ruimte ook nooit door iemand worden
gemaakt, maar er altijd al zijn – eenvoudig en elementair.
In deze werken, die sinds de tweede helft van de jaren ’90 ontstonden,
concentreert ze zich steeds meer op de kern, letterlijk en figuurlijk. Met de
kleine werken van zwart glas in ellips- en ei-achtige vormen houdt ze niets
anders over dan de kern die ze in voorgaande werken nog omgaf. Met haar
pendels boven een glazen bol neemt ze je mee naar het middelpunt van het
aardse krachtenveld. Naar het diepste geheim van het leven.
Winnie Teschmacher zoekt in haar sculpturen van glas voortdurend naar dat
geheim. Ze speelt met licht, met ruimte en biedt de beschouwer haar
eenvoudige, zuivere, betoverende beelden aan die doordringen tot de menselijke
ziel.
Winnie Tesmacher is opgeleid aan de Academie Beeldende Kunsten in Rotterdam.
In 1992 won ze de Bernadine de Neeve Prijs. Haar werk is opgenomen in de
collecties van Museum Boijmans van Beuningen, Rotterdam, Nationaal Glasmuseum,
Leerdam, Museum van der Togt, Amstervenl en in diverse bedrijfscollecties.
Bron: Tekst Vincent Botella
