De kunstenaar en pianist Robert Lambermont (Heerlen, 1976) laat zich
inspireren door poëzie, techniek en beweging. Zijn kinetische installaties
zijn de uitkomsten van een immer zoekende geest die met vorm, materie en
dynamiek de wetten van het universum ondervraagd. Indrukken, ervaringen en
herinneringen zijn de uitgangspunten van zijn werk. Hij verzamelt ze en
transformeert ze tot dichterlijke ritmische sculpturen die hij onderwerpt aan
magnetische krachtvelden en chemische processen.
Als kleine jongen haalde Robert Lambermont al staafmixers, radio’s,
naaimachines en hele flipperkasten uit elkaar. Uit pure verwondering. Hoe
werkt iets, hoe steekt het in elkaar? Die verwondering heeft hij altijd
vastgehouden. Toen hij op zijn vijftiende het werk van de Heerlense kunstenaar
Michel Huisman zag, werd hij zich voor de eerste keer bewust van de poëzie van
mechanica. Sindsdien drijft de zoektocht naar de verbeelding van techniek,
beweging, poëzie en nostalgische herinnering hem voort. Vliegwielmechanieken,
schakelingen, spoeltjes en motortjes maken daarbij een wezenlijk deel uit van
de sculptuur.
De kiem van zijn verbeelding is terug te vinden in de allerdaagse
werkelijkheid. Soms is het de beweging van een stad die hem inspireert. De
eeuwenoude groei van het Italiaanse Perugia laat Lambermont in zijn
skeletachtige installatie (Object # 7, 1999: zonder titel) kreunen en kraken
op haar plexiglas verlijmd fundament. Soms fascineert een trage minimale
beweging, de wisseling van de seizoenen, het spel van dag en nacht. Maar ook
een chemische reactie of een herinnering kan zijn fantasie maximaal prikkelen.
Zo zet de herinnering aan een gebouw hem in 2005 aan tot een gelijknamig
fragiel glazen beeld waarin een vijvergroene vloeistof zijn weg al borrelend
in het niets zoekt. De glazen ragfijne buizen van laboratorium glas verwijzen
naar de architectuur van de antieke oudheid. Naar aquaducten en sierlijke
daklijsten. Het technisch experiment dient hier een louter poëtische doel. En
ook Heerlen zijn geboorteplaats, is een bron van inspiratie. In Herinnering
aan Heerlen (2006) laat de kunstenaar zijn nostalgische gevoelens de vrije
loop. Het zicht vanuit zijn ouderlijk huis dient als uitgangspunt voor de
lamellen uit multiplex die aangedreven door een elektromotortje zachtjes
wuiven in de wind. Een beweging die zich voortdurend blijft herhalen. Dat
element van herhaling speelt een hoofdrol in zijn werk. Het bindt zijn
sculpturen met de muziek van Simeon ten Holt. De Bergense componist bouwt zijn
stukken op uit een groot aantal maatgroepen die herhaald moeten worden. Hoe
vaak en hoe lang kan de pianist zelf bepalen. Al sinds de Rietveld Academie
voert Robert Lambermont pianoconcerten van de Bergense componist Simeon ten
Holt uit als toelichting op zijn sculpturen en installaties. Inmiddels heeft
Lambermont zijn eigen ensemble gespecialiseerd in de muziek van Simeon ten
Holt. Ter gelegenheid van de opening van zijn expositie bij DSM brengt Robert
Lambermont de stukken Soloduiveldans 3 en 4 ten gehore.
Robert Lambermont volgde zijn opleiding aan de Academie van Beeldende kunsten
in Maastricht en aan de Rietveld Academie in Amsterdam. De kunstenaar woont en
werkt in Haarlem. Zijn werk is opgenomen in de collecties van Museum Het
Domein in Sittard, Hedge House Wijlre van Jo en Marlies Eyck en Centrum voor
de Kunsten in Roermond.
