Tanja Smeets

In het werk van Tanja Smeets (Wijchen, 1963) spelen ongrijpbare, sluipende groeiprocessen een belangrijke rol. Haar amorfe beelden nestelen zich op plekken waar ze niet horen. Ze heeft een uitgesproken voorliefde voor niet-alledaagse en industriële materialen. Bolletjes van piepschuim met rubber, purschuim, schuimstrengen, fosforescerend polyester, geknoopt plastic draad, strengen van lycra en rode en zwarte linzen in nylon. In de handen van Tanja Smeets veranderen ze in beelden die zich als aliens nestelen. Goedaardige structuren zijn het die in het gebouw op geheimzinnige wijze veroveren. De beelden infiltreren en verweven zich vervolgens met de allerdaagse omgeving. Hierdoor ontstaat een vreemde spanning; het beeld neemt ondanks een ongebreideld, verstorend groeiproces een bijna vanzelfsprekende plaats in. Alsof het er altijd geweest is.

Tanja Smeets werkt vaak in opdracht. In 2002 maakte ze voor het Siegerpark in Amsterdam met plastic olieslang een blauw glanzend weefsel dat zich als een parasiet heeft vastgeklonken aan een boom. In datzelfde jaar creëerde zij voor de Doggerhoek in Den Helder, een penitentiaire inrichting voor jongeren elf kleine sculpturen van fosforescerend polyester. Uit vingers, armen, oren en handen laat ze hagedissen, staarten en hele landschappen groeien die als een glow in the dark 13 uur lang gloeien. In fel blauw, zwart, zilver en linzenrood giet ze deze ontwerpen ook in keramiek, rubber en gewoon polyester.

Voor de Keuringsdienst van Waren in Zwijndrecht maakt ze in 2003 een reusachtig amorf groeisel van honderduizende piepschuimballetjes. Het beeld is een acht meter hoog grijs organisme dat door wanden, plafonds, en vloeren heen dringt.

Recent heeft ze voor de tentoonstelling Woeker in de nieuwe ruimte van VHDG in Leeuwarden (2006) tientallen meters verschillende lycra stoffen aan stroken geknipt en hieruit nieuwe structuren ontwikkeld door de stoffen uit te rekken tot lange draden en te knopen tot weefsels. Zo is een druipend landschap ontstaan van knalblauwe lycra, op de grond zijn de uitlopers van dit landschap te zien, die het gevoel oproepen dat het landschap kan uitdijen en op andere plekken nieuwe vormen kan aannemen.

Voor DSM heeft Tanja Smeets in het Heerlense hoofdkantoor een ruimtelijk object ontworpen dat als een rode woekering over het spuitbeton van de eerste verdieping kruipt. Het beeld dat in november 2007 is gemonteerd, is gemaakt van rode lycra panty’s die de kunstenaar heeft gevuld met rode linzen. Het heeft zich genesteld op een plek waar het niet hoort maar uiteindelijk zal het net zoals alle werken van Tanja Smeets een natuurlijke vanzelfsprekendheid hebben die niet meer is weg te denken.